Zamanın ve mekânın unuttuğu, henüz insanın yeryüzünde nefes almadığı o kadim devirlerin karanlığından gelen bir dervişe sırtımızı yaslayalım şimdi... Gökyüzünün ve yerin mülkünün daha ilk satırları yazılırken, toprağın sinesinde sessizce "Hû" diyerek zikretmeye başlayan, sırrını gecenin en koyu siyahında saklayan bir muhafıza davet ediyorum sizi. Karşınızda alelade bir taş değil; iki milyar yıllık bir sabrın tecellisi, nefsini arındırıp simsiyah bir zırha bürünmüş tasavvufi bir kalkan duruyor: (Shungite). Üstelik o mukaddes mabedlerin, yer ile göğü birleştiren sütunların heybetini taşıyan o azametli (Obelisk) formuyla...
Evvela, tarihin ve bilimin bu siyah dervişin önünde nasıl hayretle eğildiğine, o mistik efsanelerin kalbine gidelim. Bu mübarek taş, yeryüzünde sadece tek bir iklimde, Rusya’nın o dondurucu soğuğuna göğüs geren Karelya topraklarında sinesini açar dünyaya. Kadim şamanlar ve o coğrafyanın eski bilgeleri, bu taşın nehirlere düşen parçalarını toplar, ona "Hayat Taşı" derlerdi. Bilirlerdi ki o taşın değdiği su berraklaşır, o taşın durduğu haneye maraz uğramaz. Mitolojide ise Şungit, gökyüzünden yeryüzüne düşen karanlık bir yıldızın parçası, arzın kalbindeki habis enerjileri yutan kutsal bir kara delik olarak tasvir edilirdi. Modern bilimin ancak asırlar sonra mikroskop altında keşfedip Nobel Ödülü verdiği o meşhur "Fulleren" molekülleri var ya; işte o küresel saflık, bu taşın içinde iki milyar yıldır lekesizce saklanmaktadır. Rus Çarı Büyük Petro, ordusundaki neferlerin matarasına bu taştan koydururdu ki, askerler hem cismani hastalıklardan muhafaza olsun hem de ruhlarındaki o yorgunluk ve kasvet silinsin.
Peki biz bu sırrı neden alelade bir kesimle değil de azametli bir "Dikit" formuyla tezgâhımıza koyduk? Tasavvufi mimaride ve kadim irfanda dikitler, "Elif" makamının topraktaki nişanesidir canlar. Göğe uzanan bir dua gibi dimdik duran bu form, Şungit'in o emici ve temizleyici gücünü muazzam bir paratonere dönüştürür.
Siz bu dikiti hanenizin baş köşesine, o durmaksızın görünmez dalgalar yayan teknolojik cihazların, modemlerin yanına koyduğunuzda; o etrafınızı bir sis gibi saran elektromanyetik zehri (EMF) ve insanların hasetle, gıptayla fırlattığı o uğursuz nazarları bir girdap gibi içine çeker. Ama o ağırlığı içinde tutmaz; o içindeki Fulleren simyasıyla o zehri eritir, nötralize eder ve toprağa akıtır. Sizi sömüren, nefesiyle ruhunuzu daraltan o toksik insanlarla aranızdaki görünmez bağları bir derviş kılıcı gibi kesip atar.
Gelelim atölyemin o derin sessizliğinde, harflerin ardındaki o şaşmaz ilahi matematiği terazime koyduğum yere... Şungit isminin o sarsılmaz dökümünü aldığımda, karşımıza çıkan mutlak kök sayı 9 oldu! 9; tekâmülün hitamı, nefsani döngülerin bitişi, arınmanın ve mutlak tamamlanmanın makamıdır.
Ve bakın Rabbimin o kusursuz nizamı, bu 9 frekansıyla bizi Kur'an-ı Kerim'de doğrudan nereye, hangi sarsıcı zırha götürüyor... Doğrudan o sırlar kitabının 9. Suresi'ne, yani Tevbe Suresi'ne!
Tevbe Suresi'nin o celalli hikmetini bilir misiniz dostlar? O, mushafta başında "Bismillah" bulunmayan yegane suredir. Neden mi? Çünkü o sure, karanlığa, ahdini bozanlara ve ruhu kirleten her türlü şerre karşı ilahi bir ültimatomla, bağları tamamen koparıp atmakla başlar! Tavizsiz bir arınma, temizlenme ve şerle olan tüm antlaşmaları tek bir darbede feshetme suresidir.
İşte ruhun ürperdiği, hikmetin tecelli ettiği yer tam da burasıdır! Şungit dikiti o 9 frekansıyla alanınıza yerleştiğinde, hayatınızdaki o auranızı sömüren insanlarla, o elektromanyetik kesafetle ve üzerinize çöken o kasvetli ağırlıklarla aranızdaki tüm görünmez bağları Tevbe Suresi'nin o tavizsiz keskinliğiyle koparıp atar. "Artık bu zulmet döngüsü bitti, temizlenme vakti geldi" der ve sizi o kara delik gücüyle mutlak bir emniyet dairesine alır.
ÖZELLİKLE RADYASYON KİRLİLİĞİ İÇİN MUTLAKA AMA MUTLAKA KULLANILMALIDIR, BUGÜN HEPİMİZİN EN ÇOK VAKİT GEÇİRDİĞİ ŞEY TELEFONLARIMIZ..
BÜYÜKTEN KÜÇÜĞE HEPİMİZ RADYASYONLA KİRLENİYORUZ, TEMİZLENMEK İÇİN SHUNGİTE GELMİŞ ÇOK ŞÜKÜR, ŞİFA OLSUN...
